ادخال های سیال به حباxadبها و قطرات ریز (5 تا 20 میکرون) به دام افتاده در کانیxadها اطلاق می شود. هدف از مطالعه ادخال های سیال بررسی سیال های دیرینه (Palaeofluids) حین رشد بلور و رخدادهای استرسی بعدی است. آنالیز ادخال های سیال (Fluid Inclusion Analysis, FIA) علاوه بر اینکه یک تکنیک علمی و اکتشافی محسوب می شود، به عنوان یک هنر نیز مطرح است زیرا نیاز به یک توجه دقیق و میکروسکوپی به جزئیات بافتی محل محبوس شدن ادخال ها دارد. در سنگهای رسوبی، ادخالxadهای سیال معمولاً در سیمانها دیاژنزی و شکستگیxadهای میکروسکوپی جوش یافته وجود دارد. ارزش اطلاعات ادخال های سیال در مطالعه مخازن هیدروکربو

دینامیک رخساره (Facies Dynamics)، که در دهه اخیر مطرح شده، مفهوم جدیدی در آنالیز محیط های رسوبی کربناتی است. این مفهوم بر اساس این واقعیت است که رخساره های کربناتی برخلاف انواع آواری به شدت تحت کنترل موجودات آهک ساز هستند. این موجودات به شدت تحت تأثیر عوامل اکولوژیکی، فیلوژنیکی و زمین شناسی است. پاسخ موجودات رخساره ساز به این تغییرات در ابعاد زمانی و مکانی منجر به نوعی رفتار دینامیکی رخساره در مقابل تغییرات محیطی می شود. در واقع مفهوم "دینامیک رخساره" به بررسی تغییرات رخساره های آهکی ویژه در ابعاد زمانی و مکانی می پردازد که توسط عوامل اکولوژیکی، فیلوژنیکی

نمک در قیاس با ماسه ها و رس های بتازگی نهشته شده دارای چگالی بیشتری است. در حین تدفین و تراکم، تخلخل ماسه ها و رس ها کاهش و چگالی آنها افزایش می یابد. این درحالی است که با افزایش عمق چگالی نمک (g/cm3 2/03) تقریباً ثابت می ماند. این تغییرات باعث می شود در بازه عمقی 800 تا 1200 متری حوضه های رسوبی اختلاف چگالی بین نمک و دیگر رسوبات ایجاد شود. این اختلاف چگالی موجب تحرک نمک به سمت بالا و ایجاد انواع اشکال توده نمکی می شود. تأثیر این دیاپیریسم، موجب ایجاد تله های نفتی در ارتباط با گنبدهای نمکی می شود. بسیاری از مخازن موجود در آمریکای شمالی، دریای شمال، خلیج فارس و سو

در سال های گذشته مدل انحلال مزوژنتیکی و تشکیل تخلخل در سنگ های کربناته تبدیل به بحثی جنجالی شده است. در اوایل دهه 1990، مازولو و هریس (Mazzullo and Harris, 1992) مدلی جهت توضیح انحلال در حین تدفین رسوبات کربناتی ارائه کردند که برای دو دهه مورد استفاده دیگران قرار گرفت. ایشان معتقد بودند که حین دیاژنز مواد آلی و احیای ترموشیمیایی سولفات، اسیدهای آلی، دی اکسید کربن و سولفات هیدروژن آزاد می شود که موجب انحلال کربناتها و ایجاد تخلخل می شود. اهرنبرگ و همکاران (Ehrenberg et al., 2012) در مقاله "ایجاد تخلخل کربناتی طی انحلال مزوژنتیک: واقعیت یا توهم"، این مدل را به چالش کشیدند وآن

عوامل مختلفی بر میزان تخلخل در ماسه سنگ ها و سنگ های آهکی اثر دارد که از آن جمله می توان به ویژگی های رسوبی، تاریخچه دیاژنزی، سن، عمق تدفین، گرادیان دمایی اشاره کرد. افزایش سن، عمق و دما اثر مهمی بر سیمانی شدن و تراکم در مخازن هیدروکربوری دارد. بررسی تغییرات تخلخل نسبت عمق در سنگ های کربناتی حوضه فلوریدای جنوبی نشان داد که تخلخل بصورت نمایی با افزایش عمق کاهش می یابد. نظیر چنین مطالعاتی در ماسه سنگ ها نیز صورت گرفته است. مدل ها و روابط تئوریک و آزمایشگاهی در این ارتباط توسعه یافته است. مطالعات آماری بر مبنای داده های تجربی (سی هزار مخزن آواری و ده هزار